كردن گل ساخته شده بود و چندين اتاق كوچك ( كارگاه‌مانند ) مستطيل‌شكل ديگر در آنجا قرار داشت . يك كارگاه شامل نشانه‌هائى از چرخ‌هاى سفالگرى بود . در يك معبر باريك در ميان بناى اصلى و يكى از حياطها دو تنور كوچك شبيه تنورهائى كه امروزه براى لعاب دادن ظروف به كار ميروند يافت شد « 1 » پنجمين حياط شباهتى به چهار حياط ديگر كه قبلا ياد شد نداشت و شامل چندين قسمت مشخص بود . ما معتقديم كه اين حياط جهت انبار كردن مواد سوختى بوده است كه براى پختن ظروف گلى در كوره‌هاى سفالپزى به كار برده ميشده است . دو نمونه از پيه‌سوزهائى كه در اين كوره‌ها پخته شده است در ( ش 36 ) ديده مىشود . همهء كوره‌هاى سفال‌گرى كه در قرن دهم در سيراف بوده است در حدود سال 1050 ميلادى به كلى از بين رفته است . كارگاه F دكتر وايت هوس رئيس هيئت حفارى مشترك ايران و انگليس درباره حفارى اين كارگاه چنين مىنويسد : حفارى « 2 » كارگاه F كه محله مسكونى بوده و در غرب مسجد جامع واقع شده بود در سال 1967 ميلادى شروع شد . در اينجا خانه بزرگى را بنام خانه W حفارى كرديم . سال بعد ( 1968 ) ملحقات اين خانه بزرگ را كه خانه‌هاى S - R - N - E بود روشن كرديم و نيز قسمتى از پنجمين خانه را كه Y باشد يافتيم . ( ش 38 ) در سال 1969 حفارى را در سطح پائين كف‌ها و سطح

--> ( 1 ) - Wulff , H . E 1966 : 162 the Traditional Crafts of Persia . Cambridge , Mass ( 2 ) - اين قسمت از مجله باستان‌شناسى World Archaeology جوئن سال 1971 شماره سوم از جلد 24 صفحه 255 مقالهء دكتر ديويد وايت هوس تحت عنوان ( خانه‌هاى سيراف ايران ) بطور خلاصه ترجمه شده است .